لبیک یا حسین

 نکته اول : وقتی قرار است یک روایتی نقل کنیم و یا یک واقعه تاریخی مربوط به صدر اسلام را بررسی کنیم، اول باید به منابع معتبر مراجعه کرده و بعد از اینکه نقل قول آن مورخ را دیدیم، به مورخین معاصر با آن هم مراجعه کرده و نقل قول آنها را با هم مقایسه کنیم. افرادی را که آنها ازش خبر نقل کرده اند را  هم شناسایی کنیم و ببینیم مورد اعتماد هستند یا نه! بعد هم وقتی آن واقعه را خواندیم، باید ببینیم منظور دقیق نویسنده و راوی چه بوده است، خصوصا اینکه اکثر منابع معتبر تاریخی و دینی ما به زبان عربی ست و تخصص در ادبیات عرب هم لازمه این کار است.

به طور خلاصه شخصی که بخواهد در مورد وقایع صدر اسلام تحقیق کند و از اتفاقات آن موقع مطلع باشد و یا بخواهد روایات اهل بیت علیهم السلام را بخواند و بفهمد، باید در این علوم تخصص داشته باشد: ادبیات عرب، معانی بیان و بدیع، رجال (علم شناختن راویان حدیث ) و درایه( علم حدیث شناسی).

 

نکته دوم: یکی از آفتهای جامعه مذهبی ما، تحریفهائیست که در آموزه های دینی و به خصوص در واقعه عاشورا رخ داده و با گسترش رسانه ها، این مسائل خلاف واقع، معارف دینی ما را با چالشهای جدی روبرو کرده است.  اگر جلوی ترویج بعضی مسائل خرافی مثل : روضه خوانی های بدون سند و خلاف واقع، شعرهای جلف و دور از شأن اهل بیت، مدعیان دروغین ارتباط با امام زمان  و ... گرفته نشود، اعتقادات دینی مردم ، خصوصا جوانان تحصیل کرده متزلزل خواهد شد.

نکته سوم: این همه شهید مطهری در مورد قضیه دامادی حضرت قاسم حرف زده و با دلیل عقلی و نقلی این تحریف رو رد کرده، ولی صدا و سیمای ما کلیپ عربی گذاشته با زیر نویس فارسی و در آن در مورد دامادی حضرت قاسم در کربلا میخواند و آه و ناله میکند!

آن مداح محترمی که اسمش را نمی آورم هم وقتی روضه باب دلش رو میخواند، با کنایه میگوید: بمیره اونی که میگه اینطوری نیست! حالا کی میگوید اینطوری نیست؟ شهید مطهری! . اینکه میگویم شهید مطهری، نه فقط از باب احترام به اوست که او یکی از شهدای انقلاب است، بلکه صحبتهای او را ملاک قرار می دهم چون او یک اسلام شناس و مورخ بسیار دقیق و مسلط است و حرفهایش برای جامعه علمی حوزه و دانشگاه حجت است.

نکته چهارم: امسال ماه محرم در  مراسم هیئت خودمان، آخرهای سینه زنی، یکی از میان دارهای عزیز داد زد و گفت: " مرحوم حاج اسماعیل دولابی در کتاب کیمیای محبت فرمودن اون آخر سینه زنی که سینه زنها شور میگیرن، خدا هم میاد بینشون و سینه میزنه!! "

وقتی این جملات را شنیدم اعصابم به هم ریخت و بلند شدم  که بروم بیرون، چند تا از دوستان هیئت گفتند چی شده و کجا....

وقتی مجلس تمام شد، رفتم جلو و به همان بنده خدا گفتم: فلانی پاشو میخوام باهات دعوا کنم! بعدش هم بلند و طوری که همه بشنوند گفتم: مگه هر کسی هر حرفی زد شما باید اینجا بیاین و بگین! حالا ایشون یه چیزی گفتن، شما باید بیاین توی یه مجلس معتبر از این حرفهای بدون سند و دلیل بزنید!شما چند تا کتاب معتبر و چند تا روایت در مورد امام حسین و قیام عاشورا خوندین که اینطوری افاضه میکنید!

بعدش هم مداح های عزیز هیئت را کشیدم کنار و به آنها تذکر دادم که حرفهای این میان دارها به حساب شماها نوشته خواهد شد!، بیشتر بر حرفها و کارهای آنها نظارت داشته باشید و اجازه ندهید کسی وسط مداحی حرف دیگری بزند و مجلس را به هم بریزد! ما آمده ایم اینجا یک فضایی درست کنیم برای ترویج فرهنگ عاشورا و می خواهیم بنیادهای عقیدتی مردم را محکم کنیم، نه با حرفهای احساسی و غلط ، عقاید آنها را سست کنیم و آنها را به مجلس امام حسین بد بین کنیم!...

داشتم اینها را میگفتم که یکی دیگر از بچه ها گفت: بابا اصلا این کیمیای محبت مال آقای دولابی نیست، مال شیخ رجبعلی خیاطه!

یکی دیگر هم با خنده گفت: تازه مال شیخ رجبعلی خیاط هم نیست، بلکه اونو آقای ری شهری در مورد ایشون نوشته!

یکی دیگر از دوستان میانسال هیئت هم گفت: حالا ما حرفی نداریم که خدا هم(نعوذ بالله) میاد بین سینه زنها! اما حالا چرا بیاد بین بچه ها!!

با این اوصاف فکر کنم شخصی که آن جمله را گفته شخص دیگری باشد که با آقای دولابی اشتباه گرفته اند او را !!

مهم نیست که آقای دولابی گفته باشند یا شیخ رجبعلی خیاط یا هر شخص عامی دیگری، بلکه مهم این است که ما باید از فرهنگ ناب اسلام و شیعه علوی و حسینی حراست کنیم و اجازه ندهیم، مجالس حسینی کارکرد و اثرات خودش را از دست بدهد. (منظورم از عامی کسی است که متخصص در فهم دین و تبیین معارف آن برای مردم نیست!)

 

 

نکته آخر: فعلا که مداحان عزيز دارند همه کاره مي شوند و اگر وضع به همين منوال پيش برود ديگر کتابهای شهيد مطهری را هم بايد از کتابخانه هایمان جمع کنيم و در سالهای آینده بگوئیم مرحوم حاج فلانی مداح ... تهران .... مشهد .... قم ... فرمودند امام حسین روز عاشورا با یک ضربه شمشیر 100 نفر رو به درک واصل کردند!!!!‏

نمی دانم این مداح های گرامی این متنهای روضه را از کجا می آورند و به خورد مردم میدهند. ...

 چه باید گفت؟

چه باید کرد؟!

 

پی افزود:

البته لازم است در کنار این آسیب شناسی ها و نقد و تذکرها، به این نکته هم اشاره شود که مداحی اهل بیت یک توفیق بزرگ الهی است که در طول تاریخ پر فراز و نشیب شیعه، یکی از عوامل انتقال فرهنگ عاشورا و زنده نگه داشتن آن بوده است، اما امروزه یک خطر مهمی که  متوجه این منصب شده، همین خروج از دایره منطقی و روال طبیعی این کار است. برخی مداحان محترم  فتوا می دهند، در اموری که مربوط به شأن آنها نیست دخالت می کنند. همه اینها در کنار استفاده از شعرهای جلف(خوشکل خوشکلا، قد کمونی، ابرو کمونی ....) مقتلهای غیر معتبر و روضه های ساختگی و آهنگهای پاپ و راک و کم کم  هوی متال و ....

 نباید اجازه داد به بهانه مداحی عده ای دکان باز کنند و از این منصب سوء استفاده کنند. هم خود مداحان اهل بیت باید به این نکته توجه کنند و هم مسئولین امر. باید خود جامعه مداحی کشور، با تشکیل انجمنهای مداحی، در کنار آموزش صحیح فنون مداحی، بر آهنگها و اشعار هم نظارت داشته باشند تا جلوی لکه دار شدن این منصب معنوی گرفته شود. و ما علینا الا البلاغ المبین.

 

 

 

 

« و فدیناه بذبح عظیم » (1)

 

سر ابراهيم و اسماعيل بود

يعني آن اجمال را تفصيل بود

 

ما سوي الله را مسلمان بنده نيست

پيش فرعوني سرش افكنده نيست

 

خون او تفسير اين اسرار كرد

ملت خوابيده را بيدار كرد

 

رمز قرآن از حسين آموختيم

زآتش او شعله ها اندوختيم

 

تار ما از زخمه اش لرزان هنوز

تازه از تكبير او ايمان هنوز(2)

 

می گویند: در مقابل یک پیامبر الهی که قرار بود قربانی شود، یک گوسفند نمی تواند ذبح عظیم باشد، بلکه آن ذبح عظیم که فدیه اسماعیل شد، باید بزرگتر و برتر از او بوده باشد، و چه ذبحی عظیم تر از حسین علیه السلام.

 

اما برخی دیگر اینگونه می گویند: اینکه در وحی الهی به آن گوسفند که فدیه اسماعیل شد، ذبج عظیم گفته شده، به خاطر این است که این گوسفند هدیه ای بود از جانب خدا و در روز عید بزرگ اضحی هم به درگاه الهی قربانی شد.

 

 اما شنیده اید این روایت را که پیامبر(ص) فرمود: حسین منی و أنا من حسین

 براستی اگر در آن روز اسماعیل قربانی می شد، نسل او دیگر امتداد پیدا نمی کرد و پیامبر(ص) از نسل او به دنیا نمی آمد.

آیا می توان گفت که حسین علیه السلام فدیه اسماعیل شد تا نسل او امتداد پیدا کند و برای همین هم پیامبر(ص) فرمود: أنا من حسین ؟

 

 

(1).سوره صافات،آیه 107

(2).اقبال لاهوری

 

 

      گر شوق حرم باشد
سهل است بیابانها

 

آب ، این رهگذر خستۀ جاری در خاک              

 آسمانی است که افتاده زمانی بر خاک

             آفتابی است که در خاطرۀ شبها ماند              

              بوسۀ نیمه تمامی است که بر لبها ماند

                          آب عکسی است که در چهرۀ جام افتادست     

                          آهویِ تازه خرامی است که به دام افتادست

                                              آب،پیش از عطشِ خاک، نمایان بودست          

                                              جوهرِ زخمیِ خودکارِ خدایان بودست

                                                                           آب، بادی است که از ماه به مریخ وزید     

                                                                          در زمین،خون شد و از پیکرِ تاریخ چکید

آمد و آمد وآئینۀ چشمِ همه شد                      

 عاقبت مایۀ شرمندگیِ علقمه شد

                 نخلها نعره کشیدند که اینجا باغی است        

                 آه! در حافظۀ آب چه ظهرِ داغی است

                                  داغِ آن ظهر چه با سینۀ دریا می کرد              

                                  دیگران هم بکنند آنچه مسیحا می کرد

                                                     ظهر بود و عطشِ فاجعه یاغی شده بود           

                                                     ماهِ دریا نفسِ قافله، ساقی شده بود

                                                                        ماه ساقی، به حرمخانۀ خون آمده بود         

                                                                          آتشی بود که از خیمه برون آمده بود

مشکهایِ تهیِ خسته نگاهش کردند               

کودکانِ حرم آهسته نگاهش کردند

                بر لبش، تشنگیِ شرجیِ صد جام وصبوست    

                آن سفرکرده که صد قافله دل همرهِ اوست!

                                 لشکرِ شام، فغان کرد که سردار آمد!            

                                 بگریزید! که آن شیرِعلمدار آمد

                                              ساعتی رفت که از لشکریان خوُد انداخت        

                                              نظری بر لبِ خشکیدۀ آن رود انداخت

                                                                   آه ای قافله سالارِ جوانمردِ حسین(ع)!            

                                                                   آه ای ماهِ تماشائیِ شبگردِ حسین(ع)!

  رود می خواست تو با خاطر شادش برسی     

  آب در چشم ِتو زل زد که به دادش برسی

                       آب را ریختی و فصلِ شکوفایی بود            

                      "خاک بر سر" شدنِ آب، تماشایی بود

                                           آب ، آن روز نمی مرد و تقلّا می کرد!              

                                           جرمش این بود که اسرار هویدا می کرد!

                                                                   آب در سینۀ خود شعلۀ آهی انداخت         

                                                                   ماه ساقی، به سویِ خیمه نگاهی انداخت

ساقی آن روز سبویِ همه را خالی کرد           

 مَشک بر شانۀ او گریۀ خوشحالی کرد

                  چه نجیبند غریبان که جدا می مانند!               

                 دستهایی که لب علقمه جا می مانند!

                                  مشکِ آبی ، که چه لبهاست همه بیمارش!   

                                  هر کجا هست خدایا به سلامت دارش!

                                                        آه ای قافله سالارِ جوانمردِ حسین(ع)!          

                                                        آه ای ماهِ تماشائیِ شبگردِ حسین(ع)!

                                                                        مَشک را بُردی وصد زخم کبود آوردی          

                                                                         و دو بازو که نه! انگار دو رود آوردی!

خیمه ها منتظرِ برقِ نگاهت بودند                 

  همۀ چلچله ها چشم به راهت بودند

                    تیغهایی که به سوی تو هجوم آوردند         

                    همگی از همه سو پشت و پناهت بودند

                                   عطشِ رود به فرمانِ تو جاری شده بود           

                                    نخلهایِ عطش آلوده ، سپاهت بودند

                                                   چه کمانها که به دنبال کمین می گشتند       

                                                    تیرها، در به درِ چشمِ سیاهت بودند

                                                                       کودکانِ حرم آن روز همه دانستند           

                                                                       خیمه ها، سوختۀ آتشِ آهت بودند

تیغها مثل هلال آمده بودند، برون                

زخمها ،خیره به آن صورتِ ماهت بودند

               تو به لب تشنگیِ تیغ محبّت کردی!            

               آبهایِ کفِ آن رود، گُواهت بودند

                         آب ، این رهگذرِ خستۀ جاری در خاک      

                         آسمانی است که افتاده زمانی بر خاک

                                                آب از آن روز دلی را به دوا شاد نکرد              

                                                 یاد باد آنکه زِما ، وقتِ سفر یاد نکرد

                                                                 آب ازآن روزبه خونخواهیِ جام آمده است       

                                                                 آب ، زخمی است که از کوفه به شام آمده است!

 

                                                                                                 « حامد حسین خانی»

 

 

      از اول تا آخر حادثه عاشورا ، به یک معنا نصف روز بوده.شما ببینیداین نصف روز حادثه، چقدر در تاریخ ما برکت کرده و تا امروز هم زنده و الهام بخش است.

     این حادثه فقط این نیست که آن را بخوانند و بگویند و مردم خوششان بیاید، یا متاثر عاطفی شوند؛ عاشورا یک گنج است. آیا ما خواهیم توانست این گنج را استخراج کنیم،یا نه؟!

    این هنر ماست که بتوانیم استخراج کنیم. امام سجاد علیه السلام توانست همان چند ساعت گنج عاشورا را استخراج کند. امام باقر و ائمه بعد از ایشان هم استخراج کردند. وآنچنان این چشمه جوشان را جاری نمودند که هنوز هم جاری است و همیشه هم در زندگی مردم منشاء خیر بوده ... .          (مقام معظم رهبری)

________________________________________________

    یادش به خیر محرم سال گذشته. پر بود از انتظار و اضطراب! انتظار اومدن یه مسافر کوچولو. که بالاخره  چهار روز بعد از عاشورا اومد و با اومدنش زندگیمونو پر از خیر و برکت کرد!

  امسال هنوز روضه حضرت رقیه و علی اصغر رو نشنیدم! ولی فکر کنم امسال بهتر بتونم این مصیبتها رو درک کنم.ولی … شاید هم ...

    هر وقت محرم یا فاطمیه میاد غم بزرگی روی دلم میشینه . غم مصیبتهای بزرگی که بر اهل بیت پیامبر علیهم السلام اومد یه طرف ،غم جهل و افراط و تفریط و نفهمیدن پیام عاشورا یه طرف!

حتما تا حالا براتون پیش اومده که توی مجالس عزاداری محرم یا فاطمیه اینقدر توی روضه خونی و ذکر مصیبت، افراط و زیاده روی میکنن که آدم دل زده میشه!!  تا حالا فکر کردین چرا ما با شنیدن مصیبت و مظلومیت امام هادی علیه السلام  منقلب میشیم ولی  این جمله که : سر از بدن  حسییییییین جدا کردند!!!!  ما رو از خود بیخود نمیکنه!!!

تا حالا شده از شرکت توی  یه مجلس عزا حالتون به هم بخوره؟! ووووووو من که هیچ وقت به خودم اجازه نمیدم توی هر مجلسی شرکت کنم! گوش و ذهنمو هم نمیدم دست یه عده آدم خوش صدای بی سواد!!

میدونید وقتی میان گریه ها و ناله های حضرت زهرا رو به دردهای جسمانی و شکسته شدن پ... و بسته شدن دست همسر! و پسر عمو! .. تنزّل میدن، اونجاست که من از حضرت زهرا خجالت میکشم!  یعنی واقعا حضرت زهرا برا اینکه به همسرش اهانت شد یا اینکه خودش کتک خورد این همه  گریه و ناله میکرد؟! این اهانت نیست؟!

 بله درسته! این مصیبتها برا ما خیلی سنگینه  ولی ناراحتی و گریه شبانه روزی حضرت فاطمه به خاطر انحراف امت پیامبر بود! برای این بود که می دید ولایت غصب شده! برای این بود که  وضع امروز جهان اسلام رو میدید!... یعنی این جماعت نمیخوان بفهمن که حضرت زینب با این همه مصیبتی که  روز عاشورا دید ولی در جواب یزید گفت:ما رئیت الا جمیلا!  تربیت شده کیه؟!

کاش مجلسهای محرم ما به جای مداح محوری بر محور علم و معرفت عاشورا بنا میشد!! کاش همون شور و هیجانی که توی سینه زدن و عزاداری داشتیم ، یه مقدارشو هم میذاشتیم برا محقق کردن اهداف عاشورا! بیایید ایام محرّم یه چند دقیقه با خودمون فکر کنیم که اگه امام حسین علیه السلام امروز زنده بود چه میکرد؟!

وظیفه ما چیه؟!

 همین که یه مجلس عزا شرکت کنیم و یا بیام اینجا یه مطلبی بنویسیم وظیفمونو انجام دادیم؟  یا بریم توی روم محبان مهدی(ع)! و نوار هلالی و سیب سرخی و ذاکر و.. بذاریم و هر کی اومد فحش داد ما هم جوابشو با فحش بدیم و به خیال خودمون از ناموس شیعه دفاع کردیم!! .....

نمی خواستم این حرفا رو اینجا بگم .ولی خدا وکیلی بیاین با اومدن محرم یه خورده فکر کنیم با خودمون و یه تجدید نظری بکنیم در مسیر زندگیمون. هی نگیم از فردا!

ایّاک و التسویف!

به امید روزی که هر کدوم از ما  سربازی باشیم  از خیل یاوران آخرالزمانی حسین علیه السلام. کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا

 

 

تا میدمد از یاد تو در شهر نشانها             در معرضِ عطر کلماتند دهانها

بوی تن تو با نَفَس خاک چه کَردَست!!       کِامروز پر از بوی بهشتند جوانها

دیروز چشیدست زمین طعم تو،امروز         ذرّات تو را تجزیه کردست به جانها

ای کاش زمین خون تورا ترجمه می کرد     تا با گلِ خورشید می آمیخت دهانها

از تیغ گرفتند تَنَت را و سپردند                  درآن سوی مقتل به کَمانها و گَمانها

ای زنده جاوید! همانروز سرت را               از نیزه ربودند و سپردند به آنها

گفتند فقط،از لب و دندان و ندادند             از ردّ نَفَسهایِ شهیدِ تو نشانها

ای کاش مسیحِ نَفَسَت ، روح بریزد           در کالبدِ منجمدِ مرثیه خوانها !

 

(عبدالجبار کاکائی)

 

 

شبای محرم دعا یادتون نره. یا علی!

اینجا رو هم ببینید: پایگاه اطلاع رسانی هیئتهای مذهبی

 

 
سلام اينشالا که حال همتون خوب باشه. اين چند وقت فرصت نشد  وبلاگ رو به روز کنم.  هر چند که از خودم چيزی نمي نويسم و  فقط اشعار و مطالبی که برا خودم جالب و خوندنيه ميذارم اينجا که شما هم بخونيد و احيانا خوشتون بياد!! مطلب قبلی رو هم که میبینید قبلا گذاشته بودم ولی ویرایش نشده بود و بالا نیومده بود. مال خیلی وقت پیشه ولی اگه نخوندین تا حالا، حتما بخونینش!!

اما چند نکته:

۱. چرا  حرفها و نظرات خودمو نمينويسم؟ بماند!!

2.يه داداش کوچيکه دارم به اسم سيد امير. بهتر از شما نباشه! پسر خوبيه امسال ميره سوم دبيرستان. شب و روز هم سرش تو کامپيوتره!!‌ از اول تابستون شروع کرد به ياد گرفتن هک!! بعدش هم چند وقت فلش کار میکرد. تازگیها هم شروع کرده به طراحی قالب  وبلاگ.   خلاصه کلی برا خودش کلاس میذاره و میگه بیا قالب وبلاگتو عوض کنم. براش فلان چیزو بذارم و ... .حالا قراره به همین زودیها یه سری تغییرات اینجا انجام بشه!!!(گوش شیطون کر!!)

 

 و اما شعر

 

در وصف علمدار کربلا

 

در دهر دلا تا کی،گه هالک و گه ناجی؟

از صولت آن مایوس،بر دولت این راجی

جز قلزم وحدت نیست،کافتاده به مواجی

هان از نظر کثرت ابلیس شد اخراجی

شو بنده ی شاه دین چند این همه محتاجی؟

تا عرش به جان گردد بر فرش رهت محتاج

****

ای سر کنوز غیب،از ناصیه ات مشهود

وی حکم تو بر معدوم،بخشد شرف موجود

بر خالق و در مخلوق،هم عابد و هم معبود

بر واجب و در امکان، هم ساجد و هم مسجود

بی عاطفتت بر تخت،مقهور بود نمرود

با دوستیت بر دار،منصور بود حلاج

***

شاها تو بدین قدرت،بر صبر که گفتت پاس

چون نزد برادر رفت بر رخصت کین عباس

گفت:ای زکفت سیراب،صد چون خضر و الیاس!

از تشنگی اطفال،اندر جگرم الماس

وقت است که خواهم آب،زین فرقه حق نشناس

من زنده و توعطشان،وین شط، ز دو سو مواج!!

 

شاعر: میرزا محمد جیحون ملقب به "تاج الشعراء"

بسم الله الرحمن الرحیم

 

 زیارتنامه ای مخصوص منتظران!!

 

امروز عاشوراست! روز پیروزی خون بر شمشیر.  هر چی فکر کردم  چی بنویسم که بتونم یه قدمی در راه امام حسین برداشته باشم و لبیکی به ندای هل من ناصر  آقا داده باشم ، چیزی بهتر از معرفی زیارت ناحیه مقدسه به ذهنم نرسید.  متن زیر برگرفته از مقدمه  یکی از چاپهای این زیارتنامه بی نظیره

تقدیم به همه عاشورائیان و کسانی که  میخوان ندای حسین علیه السلام رو لبیک بگن!

 

در زیارت  امام حسین علیه السلام سرّی بزرگ نهفته است. اگر چنین سری در زیارت او نبود، خداوند در روز عرفه ،  ابتدا – و قبل از نظر به حجاج گرد آمده در عرفات- به زائران کربلا نظر نمی فرمود!

اینکه چه اسراری در زیارت  امام حسین علیه السلام  نهفته است، خدا میداند و بس!!

امام زمان علیه السلام تنها وارث بر جای مانده از امام حسین علیه السلام ، ادامه دهنده راه ، بر افرازنده پرچم هدایت ، حامل شمشیرامام حسین ، انتقام گیرنده از دشمنان ، خونخواه واقعی و  زائر همیشگی و  مرثیه خوان دلسوخته و داغدار امام حسین است.

اوست که امام حسین را خوب می شناسد. و به  مظلومیت او خوب آگاه است.

اوست که به دیده بینای امامتش، لحظه به لحظه عاشورا، و حماسه آفر ینی های عاشورائیان را می بیند ، و تلخی مصیبتشان راهمیشه در کام ،جاودان دارد.

اوست که رنج غربت و تنهائی امام حسین علیه السلام ،سوز و تشنگی طفلان خردسال ، و داغ جانکاه شهادت یاران و فرزندان امام حسین علیه السلام را بیشتر از هر کس، احساس میکند.

اوست که از روی درد می نالد و خطاب به جدّ  بزرگوار خو یش ،  امام حسین علیه السلام می گو ید:" اگر روزگاران مرا به تاخیر انداخت و تقدیر الهی مرا از یاری تو باز داشت و نتوانستم با دشمنان تو بجنگم،اکنون هر صبح و شام بر تو  ندبه و زاری  می کنم  و برایت به جای اشک، خون می گر یم."

 حال اگر چنان زیارتی، از زبان چنین امامی، صادر گردد ، چقدر جای تامل دارد و چقدر آثار و برکات بر آن مترتب خواهد بود!

 

با چنین دیدگاهی است که  زیارت  شریفه سید الشهداء ، خارج شده از ناحیه مقدسه ولیّ عصر )عجل الله تعالی فرجه الشریف) ، وسیله ای مطمئن برای توسل به آستان مقدس اهل بیت علیهم السلام  است.

 

این زیارت شریفه_ معروف به زیارت ناحیه مقدسه_ از لحاظ سند بسیار معتبر است . علامه مجلسی آن را به نقل از  چندین نفر از علمای بزرگ شیعه  مثل شریف مرتضی و شیخ مفید و شیخ محمد بن المشهدی، در بحار الانوار آورده است.

 

با توجه به اینکه این زیارت  از سرچشمه عشق و عرفان ، و از دل سوخته انسان کامل و حجت مطلقه خدا یعنی امام مهدی علیه السلام برخاسته است، سر شار از معارف الهی وآکنده از اشارات آگاهی بخش و مسئولیت دهنده، بر ساکنان خط سرخ شهادت است.

در این زیارت شریفه ، زیارت شونده ، امام حسین است و زائر ، امام زمان

هر دو از نسل رسول الله. هر دو ، قیام کننده برای اقامه حق و احیای عدالت و اعتلای کلمه توحید!

آن یک قیام کرد، تا دولت ظلم و کفر بر اندازد، و حاکمیت قرآن را تجدید کند، و شهید شد و خون خدا گردید.

 واین یک قیام می کند تا ادامه دهنده قیام جدّ خویش باشد و اهداف او را جامه عمل بپوشاند و چنانکه رسول خدا  وعده فرمود: دنیا را از عدل و داد پر کند و داد شهیدان بستاند و خونخواه شهیدان باشد.

و چنین است که هر دو، در یک راستا و برای یک هدف  ،همه وجدانهای  بیدار  و همه  انسانهای مسئولیت شناس را مخاطب قرار داده و میدهند:که هل من ناصر ینصرنی و هل من معین یعیننی...

 

آیا یاریگری هست که یاریم دهد؟ آیا کمک کننده ای هست که کمک کند؟ آیا کسی هست که از حریم  رسول خدا  دفاع کند؟

 

به خاطر همین ارتباط است که وقتی شیعه منتظر امام زمان، این زیارت را میخواند، احساس ویژه ای دارد .گویا امام حسین علیه السلام رابا همه تنهایی، با همه مظلوميت ،و با همه حرکت و جهاد و شهادت طلبی اش، در امام زمان علیه السلام مجسم می بیند. و با کلمات و عبارات این زیارت، فقط امام حسین را زیارت نمی کند، بلکه با حجت خدا، امام همه خلایق پیشوای همه صالحان  و فرمانده همه مجاهدان در راه خدا، حضرت مهدی  علیه السلام بیعت میکند و بر وفاداری و جانبازی در رکاب مطهرش پیمان تازه میبندد.

                اللهم ارزقنا الشهادة فی سبیلک

 

                     تحت رایةولیک

 

 

بسم الله الرحمن الرحيم

 

 

باز اين چه شورش است که در خلق عالم است   باز اين چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است

 

حلول ماه سراسر حزن و اندوه محرم رو به همه عزيزان تسليت ميگم.انشاءلله که بتونيم ما هم  جزو خيل سربازان آخرالزمانی آقا باشيم. قراره  از اين به بعد اينجا متعلق به آقا باشه . ميخوام اينجا از امام حسين عليه السلام و هر چه که متعلق به عاشورا و کربلاست بنويسم.

فعلا اين شعر زيبا رو داشته باشيد تا بعد!

يا علی!!

 

ابتدای کربلا!!

 

ابتدای کربلا مدینه نیست،ابتدای کربلا غدیر بود

                                         ابرهای خون فشان کربلا،اشکهای حضرت امیر بود

                                                                                            علیرضا قزوه

 

  ابتدای کربلا غدیرنیست،کربلا زلحظه وجود بود

        ابرهای خون فشان  نینوا،اشکهای حضرت ودود بود

               قبل از مسیح و نوح و دانیال، این حکایتی است دور،کربلا

                     آن سپیده دم که کینه ها،بر برادران دهان گشود، بود

              گر چه ماتم است و آتش و عطش،این همه پلی برای گریه نیست

از شعر و عاشقی در این جهان،کربلا هر آنچه هست و بود، بود

 

کربلا خجالتی است پر گناه، در شبی که ما هیچ ،ما نگاه
در شبی که از دریغ و خشم وشرم، صورت ستارگان کبود بود

سیلی همیشه ای است کربلا ،تازیانه ای عمیق و دردناک

آن چه را که آن زمانه پلشت،در وجود آدمی نبود ،بود

کربلا پس از هبوط آدمی،  زآن دیار نازنین به این مغاک

فرصت دوباره مراجعت، بخت با شکوه یک صعود بود

... بعد ازآن همیشه روح کودکی، در شبانه فرات دیده شد

این همان کبوتری که با حسین علیه السلام ،تیر در گلو به خون غنود بود

بعد از آن،در آن دیار بی صفت، عقده و حقارت و رکود بود

معنی سپیدها سیاهی و،معنی فرازها فرود بود

ابتدای کربلا غدیر نیست،ابتدا همان شروع خلقت است

کربلا ستیز با خود و جهان،کربلا هر آن چه هست و بود ،بود

 

 

                                                              محمد حسین جعفریان