تبليغاتX
لبیک یا حسین

لبیک یا حسین

عَلَمِ خمینی بر زمین نمی ماند، مگر ما مرده ایم!

انا لله و انا الیه راجعون

امام زمان پدرم را بیشتر دوست داشت، مواظب خواهرم باش!

 

ساعت حدود دو نیمه شب روز سیزدهم مرداد ماه 86، این پیام کوتاه از طرف برادر خانمم رسید، شب قبلش که تماس داشتیم، گفته بودن که حالش بدتر شده و اگه میتونین بیاین. ما هم قرار بود فردا صبح اول وقت راهی بشیم برای اصفهان...

 

شهید حاج جواد سهیلی در سال 1337 در اصفهان به دنیا آمد، بعد از  اخذ دیپلم،  وارد حوزه علمیه اصفهان شد و در همین اثنا به مبارزه علیه رژیم پرداخت و با پیروزی انقلاب اسلامی، از اولین افرادی بود که به سپاه پاسدارن اصفهان پیوست و در " پادگان غدیر " اصفهان به عنوان مربی آموزش نظامی، به تربیت نیروهای تازه وارد سپاه همت گماشت.

در کنار آموزش عقیدتی در پادگان غدیر، مدت چهل ماه در جبهه های جنگ حضور داشت و در این مدت چندین بار مورد اصابت ترکش و بمبهای شیمیایی قرار گرفت.

حاج جواد در این 7 سال اخیر حدود چهل بار در بیمارستان شهید صدوقی اصفهان بستری شد که آخرین بار بعد از دو هفته بستری بودن، در اثر از کار افتادن ریه ها و ایست قلبی، به همرزمان شهیدش پیوست. روحش شاد و  راهش پر رهرو باد.

در مورد کم لطفی بنیاد شهید و امور ایثارگران اصفهان هم حرفهای ناگفته ای هست که اگر صلاح بود بعدا می نویسم.

چند عکس گذاشته ام و لینک خبر و  در آخر هم یک فیلم ۲۵ ثانیه ای از آن شهید عزیز

 

لینک خبر در خبرگزاری فارس

 

 

 

 وسط کادر زیر( روی علامت play ) کلیک کنید تا فیلم لود بشه

 
+ نوشته شده در  2007/10/8ساعت 2:8  توسط سید ابراهیم  |